Расчыняліся, рыпалі дзверы… (Аркадзь Моркаўка)

Расчыняліся, рыпалі дзверы, Сівы дзень косы рэдкія плёў. Развітацца… далёкая Мэры, Ці зазвонім зноў чаркамі слоў? Дагарала, мігалася свечка, Ткаў апошнюю казку раяль. Не казала: маім будзеш вечна. Не казаў: будзеш вечна мая. Каб валос тваіх светлую пражу Развязаць – увесь свет замяло б. Можа, музыка й песня раскажа, Што аднойчы гарэла, цвіло. За вакном … Працягнуць Расчыняліся, рыпалі дзверы… (Аркадзь Моркаўка)

Advertisements

Клятва духу (Уладзімер Дудзіцкі)

Прысьвячаю любай і дарагой мне Маці 1 Час ізноў мае думы пакратаў і наструніў пад грукат гарматаў. Думы песьняй вазьму апрану я, няхай песьня настрою пільнуе; няхай цешаць пульсацыяй вёснаў гукі музыкі звонка-узьнёслай. Яны сэрца крануць і расчуляць, маці боль свайго сына адчуе. Калі-ж песьня мая зьіржавее, думы вецер дашчэнту разьвее; гукі музыкі, любай і … Працягнуць Клятва духу (Уладзімер Дудзіцкі)

Цітаўка – літаратурная рака майго маленства 

Спярша — невялікі гістарычны экскурс. Назва маёй роднай вёскі Зацітава Слабада носіць адмеціны сацыяльна-палітычнай лексікі, калі так можна сказаць. Вось паслухайце, што некалі напісала ў мясцовай пухавіцкай "раёнцы" краязнаўца Т. Важнік — у артыкуле "У назве — жыццё шаноўных продкаў": "Адзін дзівак вандроўнік вырашыў даведацца, дзе пачынаецца наша Цітаўка. Ішоў і ехаў уздоўж рачулкі, якая … Працягнуць Цітаўка – літаратурная рака майго маленства 

Дарма, што на чужой зямлі жыву … (Уладзімер Дудзіцкі)

#1 Дарма, што на чужой зямлі жыву, не валацуга я і не бяз хаты: удзень і уначы браты завуць мяне на полудзень у край багаты, дзе шэлест траў, вішнёвыя сады і песьні-думы вырасьцілі верш мой, дзе выпіў я у веку маладым кілішак гора свайго першы і мудрасьць даўнюю пазнаў яшчэ, і шум дажджоў, і звон … Працягнуць Дарма, што на чужой зямлі жыву … (Уладзімер Дудзіцкі)

О родны край (Уладзімер Дудзіцкі)

О родны край Са мною ты на яву і у сьне, мой родны край, блізкі і блізка... Табой жыву. Малюся, як вясьне. Ты – песьняў-дум найлепшая калыска. Нідзе, я ведаю, сябры, нідзе ня знойдуць лепшага у сьвеце вочы. О родны край! Куды мой шлях вядзе – у бок паўдзённы ці паўночны? Ўпаду ад сьпёкі я, … Працягнуць О родны край (Уладзімер Дудзіцкі)

Археалагічныя раскопкі

Арэшкавічы - вёска на левым беразе р. Свіслачы. Людзі тут жылі даўно. Пра гэта сведчацьзнаходкі крамянёвых прылад працы, мноства археалагічных помнікаў вакол вёскі - курган ля Кіпячкі, селішча ля Церабутаў, гарадзішча ля в. Блужскі Бор. Археалагічныя раскопкі ў Арэшкавічах былі праведзены летам 2002 г. Інстытутам гісторыі Нацыянальнай акадэміі навук Беларусі. Кіравала раскопкамі навуковы супрацоўнік аддзела археалогіі жалезнага веку … Працягнуць Археалагічныя раскопкі

Ён спіць (Язэп Падабед)

Язэп Падабед Ён спіць Памяці Кастуся Каліноўскага I Ён сьпіць пад насыпам кургана, замёр у сэрцы бурны ўздым. Злажыўшы бойкі зброю рана, Ён сьпіць пад насыпам кургана. Няма сягоньня атамана, але аб ім зьвіняць гады: — Ён сьпіць пад насыпам кургана, злажыўшы зброю маладым. II Ён сьпіць — магутны, горды волат... Няхай! Пашану аддамо — … Працягнуць Ён спіць (Язэп Падабед)

Люблю вясковую айчыну!..

Кіруючыся з Мінска ў музей матэрыяльнай культуры «Дудуткі», многія з экскурсантаў, калі не большасць,  не ведаюць, што мінаюць перад паваротам на Наваполле цікавую, багатую на гісторыю вёску Бахаравічы. А мы давайце зробім тут прыпынак і разгорнем хаця б некаторыя старонкі з памяці паселішча. Словам, прыпынак — у Бахаравічах. У вёсцы  нарадзіўся Мікалай Аста­павіч Алексютовіч (1921—1967) … Працягнуць Люблю вясковую айчыну!..

У “СЯРГЕЕВІЦКАГА” БАГАТЫЯ ТРАДЫЦЫІ

Ганаровую грамату ДВА "Белпалівагаз" уручае вадзіцелю Івану Цагельніку генеральны дырэктар ВРУП "Мінгаз" Я.С. Стралкоўскі;Арыгінал артыкулу Сваё летазлічэнне торфапрадпрыемства "Сяргеевіцкае" пачынае 17 лютага 1966 года. У гэты дзень быў прыняты на работу дырэктарам Іван Фёдаравіч Майсееў. А рашэнне аб будаўніцтве паблізу вёскі Русаковічы на краі масіва непралазных балот першай чаргі торфабрыкетнага завода магутнасцю 1 мільён фрэзернага … Працягнуць У “СЯРГЕЕВІЦКАГА” БАГАТЫЯ ТРАДЫЦЫІ

Стаiць мауклiва сонны гай (Міхась Чарот)

Стаiць мауклiва сонны гай, I хмара сонца затулiла... Зноу цень паузе на родны край Замест праменя з небасхша. Стары вяртаецца звычай, Ідзе жыццё, што нас труцiла... I песню жальбы зноу спявай, Хоць гэта песня i не мiла... http://mihascharot.ru/