Расчыняліся, рыпалі дзверы… (Аркадзь Моркаўка)

Расчыняліся, рыпалі дзверы,
Сівы дзень косы рэдкія плёў.
Развітацца… далёкая Мэры,
Ці зазвонім зноў чаркамі слоў?

Дагарала, мігалася свечка,
Ткаў апошнюю казку раяль.
Не казала: маім будзеш вечна.
Не казаў: будзеш вечна мая.

Каб валос тваіх светлую пражу
Развязаць – увесь свет замяло б.
Можа, музыка й песня раскажа,
Што аднойчы гарэла, цвіло.

За вакном – скамянелыя дрэвы,
А на шкле зацвіталі сады.
І, здавалася, белая Ева
Серабром вышывала сляды.

А на шкле – недатканы матылік
І крыштальны уток павука…
Каб такія вялізныя крыллі,
І не грубая ў хлопца рука!

 

https://be.wikisource.org/wiki/%D0%A0%D0%B0%D1%81%D1%87%D1%8B%D0%BD%D1%8F%D0%BB%D1%96%D1%81%D1%8F,_%D1%80%D1%8B%D0%BF%D0%B0%D0%BB%D1%96_%D0%B4%D0%B7%D0%B2%D0%B5%D1%80%D1%8B…_(%D0%9C%D0%BE%D1%80%D0%BA%D0%B0%D1%9E%D0%BA%D0%B0)

Advertisements